Klub czytelnika

Oceniam ucznia na 6+

Postanowiłem pomóc szkole, a właściwie nauczycielom. „Nie chcą tego, ale i tak im pomogę.”

System oceniania uczniów jest tak niespójny jak sądowe wyroki w Polsce. Każdy Polak wie, że za kradzież batonika w supermarkecie grozi kara od „nikłej szkodliwości społecznej” do 2 lat więzienia. Wszystko zależy od oceny sytuacji przez sędziego, a nie jak niektórzy naiwni myślą, od dodatkowych okoliczności. Śmiem twierdzić, że za tę samą pracę klasową uczniowi grozi ocena od 1 do 6. Nie oto jednak idzie aby zmienić mentalność tysięcy polskich nauczycieli, bo to jest niemożliwe. Marzy mi się rozwiązanie systemowe, które uwolni ich, dzieci i rodziców od stresu walki o przeciętność.

Kategorycznie należy zabronić nauczycielom stawiania szóstek i jedynek. Skala od 2 do 5 wyraźnie wskazuje poziom wiedzy jaką nabył uczeń. Wraz z nadejściem końca roku eDziennik powinien wyliczyć średnią i … do akcji wkraczałby nauczyciel ! Ma on prawo podnieść ocenę końcową o jeden, ale i może każdą ocenę obniżyć o jeden. Musi to jednak uzasadnić. Nie, to nie będzie nic trudnego. Przykładowe powody:
1. „Podwyższam ocenę o jeden bo uczeń w moim przedmiocie osiągnął sukces wykraczający poza mury tej szkoły i zajął 7 miejsce w konkursie wojewódzkim.”
2. „Obniżam ocenę o jeden bo nigdy nie był na zajęciach.”

Dzisiaj, patrząc uczniowi w oczy można mu obniżyć ocenę o jeden bez wyraźnego powodu. To jest prawo, z którego nauczyciele korzystają nagminnie. Niestety, duszą się udawaniem, że tak naprawdę to uczeń sam sobie jest winien bo niby nie zrozumiał pytania a innym razem na klasówce pisał zbyt niewyraźnie itp. Nie. Nauczyciel powinien mieć prawo do jawnego wyrażania braku sympatii do konkretnego ucznia obniżając mu ocenę.

Nauczyciel nie powinien również robić „krzywdy ponad miarę” uczniowi, którego lubi. Wyraźna piątka świadczy dostatecznie o tej sympatii. Brak szóstki jest dla ucznia i jego rodziców dowodem, że młody człowiek z danego przedmiotu jest przeciętny i nic ponadto. Ilu „pozornie zdolnych” wybrało dalszą edukację bo uwierzyło, że są ponadprzeciętni? Zdziwienie na studiach i utrata roku lub więcej by zrozumieć, że nauczyciel okłamał mnie zawyżając mi oceny.

Proponowany system chroniłby zarówno nauczycieli jak i uczniów. Ci pierwsi nie mogliby stawiać szóstek dziecku prezydenta, które jest przeciętne, bo chroniłby ich system. Zdolny uczeń nie musiałby bać się nauczyciela, który stawia mu tylko jedynki, bo go nie lubi.

Cały ten system byłby tylko małym kroczkiem ku normalności. Czy nie byłoby wspaniale, aby lekarzami czynić tylko tych, którzy w szkole uczyli się na sześć z chemii i biologii. Co z tego, że byli przeciętni z geografii. Dlaczego kandydat na prezydenta nie pokazuje swojego świadectwa ze szkoły średniej? Bo nikt rozsądny nie bierze ocen szkolnych na poważnie. Czy dzisiaj dla kogokolwiek ma znaczenie, jakim ktoś był uczniem? Czy ma znaczenie, kto jakie kończył studia? Tak jest tylko w tej „głupszej” części kultury zachodniej, czyli nie u nas. Dlatego takiego systemu niestety nikt nie wdroży. Dominuje u nas pogląd: „po co zresztą cokolwiek zmieniać, skoro mamy najlepszy system edukacyjny na świecie, czego dowodem jest fakt, że Uniwersytet Jagieloński jest już w trzeciej setce najwyżej ocenianych uczelni świata!”

Co to by zmieniło?

System nie dyskryminowałby uczniów, którzy mają problemy w którymś z przedmiotów. Mogliby więcej czasu poświęcić temu co lubią. Bycie panem i władcą w szkole nie jest dobre. Najgorzej na tym wychodzą „dręczeni” przez nauczycieli uczniowie. Ale nie tylko. Jak pokazały eksperymenty, posiadanie władzy psuje każdego. Ilu nauczycieli zostało znienawidzonych na całe życie? O tym nikt głośno nie mówi. Zmiana systemu oceniania, być może uratowałby wiele nauczycielskich dusz niezależnie od wiary i niewiary.

Od nauczycieli należy oczekiwać tylko tego aby uczyli. Dzisiaj ocena nie ma większej wartości poza jedynką, która uniemożliwia przejście do następnej klasy. Czy to coś zmienia? Jeśli będzie ambitny znajdzie sposób aby zdać w jakiejś szkole maturę, zrobi zaoczne, zdalne studia, zrobi doktorat i zostanie kim tylko będzie chciał. Zostaną jedynie niemiłe wspomnienia.

Gry planszowe w miejskiej bibliotece w Pasłęku

Wypożyczalnia Gier Planszowych w miejskiej bibliotece w Pasłęku

Biblioteka w Pasłęku zaprasza do wypożyczania gier planszowych, które można oglądać i wybierać w sali czytelni na I piętrze. Gry można wypożyczać na okres 2 tygodni i 1 raz przedłużyć o 7 dni.

W wypadku zniszczenia gry bądź jej zdekompletowania obowiązuje opłata umożliwiająca ponowny zakup tej samej gry wraz z kosztami przesyłki.

Na dzisiaj liczba gier w wypożyczalni to ok. 150 egz. Kilka znanych tytułów : „Talisman. Magia i miecz.”, „Wsiąść do pociągu. Europa”, „Wsiąść do pociągu. Ameryka”, „Splendor”, „Carcassone”. Granie w wymienione gry wymaga „małej” edukacji, która może zająć nawet kilka godzin (proszę nie ufać recenzjom na stronach sprzedawców). Czas samego grania to też często od 2 do 6 godzin. Są oczywiście gry, w które możemy grać bez przygotowania. Gry dzielimy na takie, w których o wygraniu decyduje szczęście (np. Grzybobranie, Chińczyk), wiedza i umiejętności (np. szachy) lub w nierównych częściach szcęście i umiejętności („Wsiąść do pociągu).

Szczególnie lubię grać w gry wymagające małej wiedzy, niewielkiego doświadczenia i łutu szczęścia. Nigdy nie można do końca mieć pewności kto wygra. Raczej nie wygra ten kto gra pierwszy raz, ale już za drugim razem wie więcej i dzięki sprytowi, i szczęściu szanse na zwycięstwo ma takie jak każdy. Są też gry, w których nie ma zwycięzców. Mogą być tylko przegrani. Są też takie gdzie nikt nie wygrywa, ale jedynie chodzi o wspólne spędzenie czasu i dobrą zabawę.

Dla mnie ciekawym wydał się fakt istnienia szerokiej rzeszy miłośników gier planszowych. Miałem nawet okazję oglądać pokój fana wypełniony pudłami gier. Kiedy i z kim on gra? Może tylko rozwija swoje umiejętności by potem grać w turniejach. W Pasłęku też mieliśmy turnieje organizowane w szkołach czy też w Oratorium parafii św. Józefa na pasłęckiej starówce. Nim nie „wykształci się” grupa znających turniejowe gry będzie trudno zorganizować turniej wypełniający całe Oratorium. Może warto rozważyć kilka edukacyjnych pokazów gry np. w „Talisman.” lub „Wsiąść do pociągu” ? Z pewnością, zanim kopimy dla siebie lub na prezent, warto wypożyczyć grę. W zaciszu domowym rozegramy turniej z samym sobą, albo z niezadowolonymi współmieszkańcami (kiedyś za to podziękują!).

RC.

Co nas obchodzą przyjezdni?

Strona główna » Klub czytelnika

Znak na ulicy Piłsudskiego pokazujący jak dojechać do ul. Westerplatte np. do stacji benzynowej Orlen

Co nas obchodzą przyjezdni?

Trwa budowa ronda na skrzyżowaniu ulic Westerplatte, Piłsudskiego i Strażackiej. Zmieniły się trasy dojazdowe np. z ulicy Piłsudskiego do ulicy Westerplatte.

Oglądając propozycję jaką zaproponowali drogowcy z Pasłęka jestem „pełen podziwu” dla ich poczucia humoru. Jeśli tak jest w każdym mieście to nie podziwiam, ale współczuję sobie i innym kierowcom przejeżdżającym przez te miasta.

Remontowano ulice Zamkową. Rozmawiam ze znajomym.

– Wielu kierowców, przejeżdżających przez Pasłęk pyta o wyjazd w kierunku Elbląga.

– Co nas obchodzą przyjezdni? Ważne, że kierowcy z Pasłęka wiedzą, że trzeba jechać przez Krosno. Dalej w prawo do ronda. A dalej są znaki.

Trasą czerwoną jeżdżą ci, którzy znają Pasłęk, a niebieską wskazują znaki drogowe.

Jeszcze jeden żart rysunkowy, który zrozumieją miejscowi. Ulica Westerplatte, na lewo ulica Dworcowa z przejazdem kolejowym. A wystarczyłoby skręcić w prawo w ulicę Zwycięstwa.

Po co to napisałem? Chciałem tylko pocieszyć tych, którzy patrząc na znaki stracili wiarę w swój rozum. Mimo to ciągle jednak wierzę, że jest coś czego nie wiem.

Wybrani pisarze nobliści

Pisarze nobliści

polski nobel literacki — Polscy laureaci literackiej Nagrody Nobla – od lewej Henryk Sienkiewicz, Władysław Reymont, Czesław Miłosz, Wisława Szymborska, Olga TokarczukFoto: PAP/EN

Pisarze nobliści to nie zawsze ludzie powszechnie znani i uwielbiani. Często wybory Komitetu Noblowskiego budziły zdziwienie. Powszechnie uważa się, że powinna decydować popularność pisarza. Mało kto pamięta, że Alfred Nobel ufundował nagrodę swojego imienia dla młodych, wybitnych a nie za zasługi.

Czytelnicy, dla których kluczem wyboru książki jest wyróżnienie jej autora przez Akademię Szwedzką zapewne regularnie wertują hasło wikipedii „Laureaci Nagrody Nobla w dziedzinie literatury„. Poniższe tytuły zestawiam gwoli ciekawostki dla starszych i polecenia dla młodszych adeptów sztuki czytania.

1905 Henryk Sienkiewicz (Quo Vadis, Trylogia, Krzyżacy) – za „wybitne osiągnięcia w dziedzinie epiki i rzadko spotykany geniusz, który wcielił w siebie ducha narodu”

1907 Rudyard Kipling (Księga dżungli) – za „zmysł obserwacyjny, dojrzałość idei i wybitny talent prozatorski”

1924 Władysław Reymont (Chłopi, Ziemia obiecana) – za „wybitny epos narodowy, powieść Chłopi”

1925 George Bernard Shaw (Pigmalion) – „za twórczość naznaczoną idealizmem i humanizmem, za przenikliwą satyrę, która często łączy się z wyjątkowym pięknem poetyckim”

1946 Hermann Hesse (Wilk stepowy) – za „szlachetnie podniosłą i różnorodną poezję, która zawsze wyróżniała się świeżością natchnienia i rzadko spotykaną czystością ducha”

1949 William Faulkner (Absalomie, Absalomie) – za „znaczny i unikatowy z artystycznego punktu widzenia wkład w rozwój współczesnej powieści amerykańskiej”

1954 Ernest Hemingway – za utwór „Stary człowiek i morze”

1957 Albert Camus (Dżuma) – za „ogromny wkład w literaturę, ukazującą znaczenie ludzkiego sumienia”

1958 Boris Pasternak (Doktor Żywago) – za „znaczące osiągnięcia we współczesnej poezji lirycznej, a także za kontynuowanie tradycji wielkiej prozy epickiej”

1962 John Steinbeck (Tortilla Flat, Myszy i ludzie, Grona gniewu) – za „realistyczny i poetycki dar, połączony z subtelnym humorem i ostrym widzeniem spraw socjalnych”

1965 Michaił Szołochow (Cichy Don, Los człowieka) – za „siłę artystyczną i prawdziwość epopei o dońskim kozactwie w przełomowych dla Rosji czasach”

1969 Samuel Beckett (Kołysanka) – za to, że „w nowych dla dramatu i prozy formach ukazuje wzniosłość człowieka w jego skrajnym opuszczeniu”

1970 Aleksandr Sołżenicyn (Oddział chorych na raka) – za „siłę moralną, zaczerpniętą z tradycji wielkiej literatury rosyjskiej”

1978 Isaac Bashevis Singer (Sztukmistrz z Lublina) – za „pełną uczucia sztukę prozatorską która wyrastając z polsko-żydowskich tradycji kulturowych porusza jednocześnie odwieczne problemy”

1980 Czesław Miłosz (Zniewolony umysł) – za to, że „z bezkompromisową jasnością postrzegania wyraził warunki, na jakie jest wystawiony człowiek w świecie ostrego konfliktu”

1982 Gabriel García Márquez (Sto lat samotności, Miłość w czasach zarazy) – za „powieści i opowiadania, w których fantazja i realizm łączą się w złożony świat poezji, odzwierciedlającej życie i konflikty całego kontynentu”

1996 Wisława Szymborska – za „poezję, która z ironiczną precyzją pozwala historycznemu i biologicznemu kontekstowi ukazać się we fragmentach ludzkiej rzeczywistości”

1999 Günter Grass (Blaszany bębenek) – otrzymał ją jako ten, którego „swawolne czarne bajeczki portretują zapomnianą twarz historii”

2010 Mario Vargas Llosa (Miasto i psy) – za „odwzorowanie struktur władzy i stanowcze obrazy indywidualnego oporu, buntu i porażki”

Tańcz, tańcz, tańcz (Haruki Murakami)

„Tańcz, tańcz, tańcz” japońskiego pisarza Haruki Murakamiego nie zrobiła na mnie takiego wrażenia jak przeczytane wcześniej „Norwegian Wood” i „Kroniki ptaka nakręcacza”. Z książką tą jest podobnie jak z gwiazdą futbolu, który nie zagrał dobrego meczu ale i tak był najlepszy w drużynie. Warto było poświęcić trochę swego bezcennego czasu by ją przeczytać. Brak opisów seksu i bardziej przejrzysta fabuła czynią tę powieść nawet bardziej „czytelną” dla tych, których akurat te elementy w innych powieściach Murakamiego mogły zniechęcać do sięgnięcia po kolejną jego książkę.

Choć książka nie odbiła piętna w mojej psychice, ani nie wpłynęła na losy mego życia to jednak z przyjemnością czytałem o losach głównego bohatera, którego nigdy nie poznamy z imienia. Jest nam przez to łatwiej utożsamić się z narratorem i jego filozoficznym podejściem do życia.

Bohater to mężczyzna po rozwodzie, dziennikarz piszący na zlecenie. Kierowany powracającymi snami o hotelu Dolphin, w którym mieszkał przed laty ze swą przyjaciółką Kiki. Dziewczyna zaginęła bez wieści, a teraz w snach wzywa go do siebie. Poszukiwania zaprowadzą go w inny wymiar rzeczywistości. Poznaje nową miłość. Doświadcza przygód z pogranicza dwóch różnych rzeczywistości.

Miłośnicy twórczości Murakamiego muszą przeczytać i tę książkę, która da im sporo satysfakcji. Dla zaczynających poznawać powieści tego autora polecam bardziej realistyczną „Norwegian Wood”.

Początek roku szkolnego

Wakacje zawsze się kończą i zawsze są za krótkie. Inaczej czują się ci, którzy wracają do kolegów z klasy a inaczej ci co zmieniają szkołę. Zresztą sami wiecie jak to jest.

Nie zapominajmy o nauczycielach. Wypaleni, z duszą na ramieniu muszą grać rolę szczęśliwych z okazji spotkania z tymi, którzy nie chcą się uczyć a muszą. Uczeń nakłada coś w rodzaju mundurka, a nauczyciel? Nie może wyglądać zbyt pięknie ani zbyt brzydko. Nie może położyć głowy na ławce i schować w rękach. Musi patrzeć, słuchać i myśleć. Cały czas. Wystarczy jeden psychopatyczny uczeń aby zmarnować mu cały rok. Nie pomogą mu inni uczniowie, rodzice ani dyrekcja.

Jest taki serial pokazujący najtrudniejsze drogi do szkoły. Może warto pokazywać go uczniom w pierwszym tygodniu nauki. Dzieci idące kilka a nawet kilkadziesiąt kilometrów narażając swoje życie po to by nauczyć się czytać, pisać i wiedzieć tyle by mieć nadzieję na lepszą przyszłość. Kto z nas ukończyłoby nieobowiązkową szkołę podstawową, gdyby codziennie musiałby chodzić pieszo do Krosna.

Dlaczego tak wielu dorosłych tęskni do czasów szkolnych? Czyżby im dalej w życie tym gorzej?

Dorośli myślą, że szkoła to takie spotkanie ze znajomymi w kawiarni. Nie zależałoby im dzisiaj na ocenach. Nie czuliby respektu przed nauczycielem. O wszystkich problemach mogliby porozmawiać, a poza tym szkoła jawi się jako miejsce, w którym spędziliśmy szmat swej młodości. Do młodzieży: „Może warto do tego dorosnąć będąc jeszcze w szkole?”

Problem tkwi w szczegółach. Weźmy na tapetę taką zwykłą klasową nudę. Dobrze jest umieć rysować, a właściwie lubić rysowanie. Na lekcji zawsze wyjmujesz dodatkowy zeszyt – szkicownik. Nudzisz się – ćwiczysz rysowanie. Albo takie słuchanie muzyki jedną małą słuchawką w uchu. Nie takie bezmyślne ale takie uporządkowane. Zaczynamy w latach pięćdziesiątych by na koniec roku kończyć lata sześćdziesiąte. Nie angażujemy przy tym kolegów. Słuchamy sami. Każda sprawa, w którą angażujecie choćby jednego kolegę zamienia się w dziecinną klasową chryję i kończy się tak szybko jak zaczęła.

Klasa ósma i klasa maturalna – ostatni rok razem. Niektórych kolegów i koleżanek nigdy więcej nie spotkacie. Przyjdzie czas, że nie będziecie pamiętali nawet ich imion. Niektórych ledwo poznacie mijając na pasłęckim chodniku. Dla mnie szkoła podstawowa trwała wieczność, liceum pół wieczności, a dzisiaj mam wrażenie, że były to dwa dni. Nie jestem z Marsa i wiem, że bliższy każdemu uczniowi jest przekaz, który pamiętam ze szkolnej ściany. Kiedy usunięto rusztowanie ukazał się i trwał do następnego generalnego remontu wielki napis: „PRECZ Z TĄ BUDĄ NIGDY NIE CHCIAŁEM IŚĆ DO SZKOŁY”. Patrząc na zmieniający się świat, myślę, że autor zaszedł bardzo daleko i jest dzisiaj kimś bardzo ważnym.

Dla rodziców, uczniów, nauczycieli: „Szczęśliwego nowego roku szkolnego!” Aby do wakacji, a właściwie do maja.

Wyznania gejszy (Arthur Golden)

Dobra, ciekawa książka. Autor jest znawcą i miłośnikiem japońskiej kultury. Dzięki długim staraniom uzyskał możliwość wysłuchania historii z życia gejsz od nich samych. Od razu muszę zwrócić uwagę na to co dla mnie w tej książce jest najważniejsze i najciekawsze, a nie ma tego w amerykańskiej ekranizacji tej powieści. Jest to historia o tym jak zostaje się gejszą, jak wygląda jej nauka i życie, co gejsze czują, jak się starzeją. Dobrze obrazują to okładki różnych wydań tej książki. W pierwszym wydaniu widnieje obraz „klasycznej” japonki, a w kolejnych jest to kobieta o urodzie bardziej europejskiej.

Sayuri (Sakamoto Chiyo)

Satsu – siostra Chiyo

Sakamoto Chiyo/Nitta Sayuri – córka rybaka. Pochodzi z Yoroido. Ma starszą siostrę, Satsu. Wyróżnia się niebieskoszarymi oczami. Jest zakochana w Prezesie i w końcu zdobywa jego uczucie. Rywalka Hatsumomo. Dawna przyjaciółka Dyni.
Iwamura Ken – prezes koncernu Iwamura. Miłość Sayuri. Po wielu latach staje się jej danna i ma z nią syna. Współpracownik Nobu.
Mameha – najsłynniejsza gejsza w Gion, piękna, uprzejma, bardzo utalentowana. Starsza siostra Sayuri. Trzy razy była w ciąży z Baronem, ale za każdym razem dokonywała aborcji. Trzy nagrobki na ołtarzu były symbolami jej nienarodzonych dzieci.
Dynia (Hatsumiyo) – dawna przyjaciółka Chiyo. Młodsza siostra Hatsumomo.
Hatsumomo – starsza siostra Dyni. Nienawidzi Sayuri i próbuje ją zniszczyć, ale w rezultacie niszczy samą siebie.
Mama – opiekunka okiya.
Ciocia – siostra Mamy.
Babcia – przybrana matka Cioci i Mamy.
Nobu Toshikazu – dyrektor koncernu Iwamura. Darzył Sayuri głębokim uczuciem, ale nie został jej danna ze względu na incydent z udziałem ministra, Walczył w I wojnie światowej, w wyniku czego stracił rękę.
Yoko – telefonistka w okiya.
Koichi – kochanek Hatsumomo.
Tanaka Ichiro – człowiek, który sprzedał siostry Sakamoto do Kioto.
Sakamoto Satsu/Yukiyo – siostra Chiyo (Sayuri). Po wywiezieniu jej i siostry do Kioto, trafia do domu publicznego, z którego ucieka. Powraca do Yoroido i zwiewa stamtąd z synem państwa Sugi.
Tanaka Kuniko – córka Tanaki Ichiro.
Sakamoto Minoru – ojciec Chiyo i Satsu.
Sakamoto Natsu – zmarła pierwsza żona Sakamoty Minoru.
Sakamoto Jinichiro – zmarły syn Sakamoty Minoru.
Sakamoto Masao – młodszy zmarły syn Sakamoty Minoru.
doktor Miura – lekarz, który leczył matkę Chiyo.
pani Sakamoto – mama Chiyo i Satsu. Zmarła na nowotwór.
Doktor Krab – lekarz w Gion. Kupił mizuage Sayuri.
Baron Matsunaga Tsuneyoshi – danna Mamehy.
Uchida-san – malarz. Namalował plakaty promujące Sayuri.
generał Tottori – pierwszy danna Sayuri.
minister Sato – powojenny sponsor koncernu Iwamura. Sayuri zwabiła go i kochała się z nim, aby nie dopuścić Nobu do bycia jej danna.
Yasuda Akira – artysta, którego Sayuri uwiodła w Tatematsu.

Erystyka

Erystyka, czyli sztuka prowadzenia sporów, jest zgoła czymś innym niż sztuka dyskusji.

Jak oszust w rozmowie, robi wrażenie, że to on ma rację?! Jeśli przysłuchujemy się rozmowie, a jej temat jest nam obcy to trudno jest stwierdzić kto jest oszustem. Mój sposób jest prosty. Ten kto korzysta ze sztuczek erystyki ten najwidoczniej ma coś do ukrycia. To on jest prawdopodobnie oszustem!

Znajomość jej elementarnych technik umożliwia unikanie wdawania się w bezprzedmiotowe rozmowy. Nie zawsze orientuję się wystarczająco wcześnie, że rozmówcy nie zależy na dochodzeniu prawdy ale na pokazaniu swojej wyższości lub oryginalności swoich poglądów (niektórzy nawet kulistość Ziemi traktują w kategoriach poglądu). To jest właśnie erystyka. Ma się ona do dyskusji tak jak wojna do pokoju. Owszem, spierać się też jest czasem fajnie, ale rozmowa nie może dotyczyć tematów ważnych. Może przebiegać niczym w oparach opium (typowe dla towarzystw wzajemnej adoracji).

Wybrane metody erystyki, czyli metody jakie stosują kłamcy, oszuści, kanalie i ludzie podli:

1. Atak na mówiącego – ktoś atakuje ciebie a nie to o czym mówisz. Przykład: „lepiej byś obciął swoje obrzydliwe pazury niż opowiadał głupoty”, mówi słuchaczom jedynie, że mówca wie, że masz rację, kieruje uwagę słuchaczy na twój wygląd.

2. Stosowanie ogólników poprzez odwołanie się do omylności ludzkiej wiedzy. Na każdą twoją tezę prawie zawsze można użyć zwrotu: „z tym bywa różnie”, „słyszałem inne zdanie na ten temat”, „dałbyś sobie rękę uciąć?” itp. Ziemia nie jest kulą, woda nawet w laboratorium nie jest czystym H2O itd. Każdy kto jest niechętny przyznaniu ci racji użyje zwrotu „z tym bywa różnie”. Potem rozmówca doda coś od siebie i zrobi wrażenie, że wie tyle co ty i jeszcze trochę więcej. Nie ma znaczenia, że chwilę przedtem nie miał żadnej wiedzy w temacie dyskusji. Czy macie znajomych, którzy zawsze wiedzą więcej na każdy temat, niż ty?

3. Prowokowanie złości. Przykład: „jak byś mógł też byś kradł” , „kto nie popiera tej partii jest przeciw Bogu”, „nie złość się, ale nie masz racji”. Osiąga się to najłatwiej wytykając kompleksy i słabości rozmówcy lub poprzez przekręcanie słów rozmówcy np. „sam kiedyś mówiłeś, że ….., a teraz zmieniasz zdanie”. I teraz wyciągnij nagranie wideo sprzed 5 lat, że tego nie mówiłeś!

4. Przeciwieństwo tezy. Czy znacie osoby, które zawsze mają zdanie przeciwne do waszego? Zdarzyło mi się wyrazić opinię rozmówcy, którą wygłosił kiedyś tam wcześniej jako negację mojego zdania (chciałem mu sprawić przyjemność, że podzielam jego pogląd). On jednak natychmiast zaprzeczył i wyraził głoszony, kiedyś tam, mój pogląd, a jego krytyka była tak samo emocjonalna jak poprzednio. Z takimi osobami, jak widać, nie można nawet próbować się zgodzić. Ich celem jest erystyka a nie temat rozmowy.

5. Słowa o zabarwieniu negatywnym lub pozytywnym. Jeśli widzisz, że rozmówca używa słów o zabarwieniu negatywnym odnosząc się do twojego poglądu, a słów o zabarwieniu pozytywnym w swoim wywodzie np. „mam nowoczesne poglądy i nie wierzę jak ty w zabobony” lub „dałeś się omamić nieukom zamiast jak ja słuchać mądrych ludzi”. Brak argumentów a jedynie słychać ocenę tego co mówisz. Rozmówca przyjmuje rolę sędziego i jego zdaniem ona sam ma rację a nie ty.

6. Wyolbrzymienie. Czy zdarzyło się wam usłyszeć, w odniesieniu do tego co powiedzieliście coś w rodzaju:”gdyba tak wszyscy ludzie na świecie to zrobili …”. To jest oczywiste, że gdyby wszyscy ludzie na świecie zaczęli jeść tylko koty to koty by wyginęły. Gdyby wszyscy naraz chcieli wypłacić swoje oszczędności z banków to powstałby kryzys finansowy. Gdyby wszyscy ludzie na świecie zaczęli robić to samo to zawsze nastąpiłaby cywilizacyjna katastrofa, ale to nie nastąpi. Dlaczego? Bo ludzie w niczym ze sobą się nie zgadzają. Nie ma rzeczy na świecie, na temat której wszyscy ludzie byliby jednomyślni.

7. Krzyżowy ogień pytań. Otrzymujemy wiele szybkich i szczegółowych pytań. Nie zdążamy odpowiedzieć na pierwsze a już dostajemy kolejne. Rozmówca dąży do naszego pogubienia się. Kiedy widzi, że dajemy logiczną odpowiedź, zadaje kolejne pytanie. Pytania są szczegółowe i choć odpowiedź na nie jest nieistotna dla tematu rozmowy to fakt udzielenia błędnej odpowiedzi rzutuje (zdaniem rozmówcy) na sens wcześniejszej wypowiedzi. Czy czas odpowiedzi ma znaczenie dla jej logiczności? Czy człowiek, który mówi szybko wie więcej od kogoś kto mówi wolno? Miałem kiedyś kolegę na studiach, który miał zwyczaj układania sobie całej odpowiedzi w głowie. Niestety, ale niecierpliwa nauczycielka stawiała mu ocenę niedostateczną zanim zaczął odpowiadać. Tak zawalił rok w szkole średniej. Po rewelacyjnie zdanej maturze podeszła do niego i przeprosiła go za to, że jego powolne myślenie odczytywała jako brak wiedzy.

8. Rozszerzenie tematu. Przykład: „Ja kradłem? Wszyscy wtedy kradli!”, „Zgrzeszyłem, ale kto nie grzeszy?”

Jeśli nasz rozmówca nadużywa w stosunku do nas powyższych metod to najwyraźniej nie akceptuje naszego zachowania, poglądów, a może nawet nas jako pewnej osobowości. Można to zaakceptować albo stosować, w rozmowie z nim, erystykę bardziej wyrafinowaną.

Sekretne życie drzew (Peter Wohlleben)

Książka zdumiewająca. Świat drzew, o którym nic nie wiem, nigdy nie pomyślałem, że chciałbym coś wiedzieć. Autor, leśnik z wykształcenia i zawodu niemieckiej gminy Hümmel, organizował dla turystów treningi survivalu i rajdy połączone z noclegiem w leśnych chatach. Obserwował badania naukowe prowadzone przez studentów, którzy jak to młodzi ludzie mają tysiące „dziwnych” pytań. Zaczął szukać odpowiedzi. Dlaczego drzewa są powykręcane, skąd u nich guzowate narośla, które drzewa wygrają rywalizację: dęby czy buki …? Odkrył świat nieznany. Właściwie niewidzialny, gdyż to co najważniejsze dzieje się pod ziemią. Dzięki książce dowiedziałem się, że tylko las pierwotny jest prawdziwym „domem” drzew. 100 letnie drzewa to przedszkolaki. Teraz kiedy widzę obcięte konary drzew rosnące przy ulicy wiem, że drzewa zostały skazane na śmierć. Przyjdzie ona za 20 – 30 lat, ale dla tych gigantów świata roślin to tak jak dla ludzi kilka lat.

To nie jest książka, którą da się opowiedzieć. Trzeba ją mieć w swojej bibliotece by móc do niej wracać. Napisał ją człowiek, który kocha przyrodę i zgłębia ją od kilkudziesięciu lat. Jest leśnikiem, ale nie traktuje drzew jak rzeźnik świnie, jak służby „dbające” o miejską zieleń. Dał mi odpowiedzi na pytania, które od lat mnie nurtowały. Dostałem również odpowiedzi na pytania, których nigdy bym nie wymyślił. Czy wiedzieliście, że rodzina buków „pokona” dęby, ale w walce jeden na jeden to dąb będzie zwycięzcą? A dlaczego niektóre drzewa, tego samego gatunku i zazwyczaj o zielonych liściach, mają czerwone liście.

Kolejna książka, która uświadamia, że nie znamy i nie rozumiemy świata, który nas otacza. Czuję się teraz „zmuszony” do przeczytania innych dzieł tego autora.

Dlaczego powietrze w Pasłęku jest bardziej zanieczyszczone niż w Elblągu

Powietrze w Pasłęku jest bardziej zanieczyszczone niż w Elblągu – to jest fakt. Mamy styczeń 2021, a fakt ten jest mi znany od kilku lat. Byłem niedowierzający, gdy znajomy uprawiający amatorsko, ale na poważnie sporty rowerowe, wyposażony w czujnik jakości powietrza stwierdził: „U mnie na wsi powietrze jest gorsze niż w Elblągu”. No tak, w Elblągu to najgorsze dla Ziemi są spaliny aut, a na wsi wszyscy palą węglem niskokalorycznym, importowanym z głębokiej Rosji za 2 razy mniejsze pieniądze niż ten przywożony z polskiego Śląska. Między wsią a Elblągiem jest Pasłęk. Powietrze u nas, wzbogacone dymem z pieców ogrzewających mieszkania i sklepy, nie daje żyć jedynie zimą. Marna pociecha, ale lepsza taka niż żadna.

Dawniej miasto było pełne dymu, ale tego z polskiego węgla. Był on mniej duszący i w kolorze mniej czarnym. Rządowy pomysł, aby dotować zakup pieców uniemożliwiających palenie węglem niskokalorycznym z góry był skazany na porażkę. Naiwnie sądzono, że ludzie będą woleli płacić za polski węgiel 1400 zł za tonę niż za rosyjski 600 zł za tonę. Niektórzy skorzystali z dotacji, ale próbowali palić gorszym węglem. Skutkowało to koniecznością codziennego czyszczenia pieca z osadów. Złe wieści rozchodzą się szybko, więc chętni na „lepsze, dotowane” piece powrócili do starodawnych metod ogrzewania. Teraz jedyną nadzieją jest podłączanie kolejnych domów do instalacji ciepłowniczych.

Czy zastanawialiście się nad powodem przyjazdu straży pożarnej do pozornie palącego się bloku? W Pasłęku dość często zapalają się w kominach nagromadzone tam osady. Zagrożenie niewielkie i na tyle spowszedniało, że nie warto o tym pisać w lokalnej prasie.

Aby potwierdzić tezę o gorszym powietrzu w Pasłęku niż w Elblągu umieściłem na pierwszej stronie wtyczki pokazujące jakość powietrza w Pasłęku przy ul. Jagiełły (to nie jest pasłęcki Górny Śląsk) i w Elblągu przy ul. Hetmańskiej (centrum miasta). Moje długofalowe obserwacje potwierdziły, że elblążanie mają zimą powietrze czystsze niż pasłęczanie. Nie jest to teza naukowa. Zawsze znajdzie się ktoś kto oddycha w Pasłęku powietrzem lepszym niż ktoś mieszkający gdzieś w Elblągu.

Wokół budynku, w którym mieszkam są trzy dymiące kominy. Nie tak dawno temu był jeszcze jeden – najgorszy. Nie wiem czym tam palono, ale to nie mógł być sam węgiel (jak uzyskam film to go opublikuję, to trzeba zobaczyć aby zrozumieć!) . Właściciel dymiącego pieca nie godził się na podłączenie do ciepłowni, ani też na zakup nowego pieca, ani na podwyższenie komina i to sfinansowanych z pieniędzy sąsiadów. Nie pomogły pisemne skargi, film wysłany do Urzędu Miejskiego, kontrole straży miejskiej (wyposażonej jedynie w oczy i węch) i przekleństwa płynące ze wszystkich stron. Państwo Polskie było bezradne. Na wszystkie argumenty była odpowiedź: „Wy też kiedyś truliście!”. Stary właściciel zmarł w zeszłym roku i teraz jest nowy, ale … jakby go nie było.

Na koniec zostawiam sobie i współmieszkańcom nadzieję, że do roku 2050 będziemy oddychali tylko tlenem i azotem w proporcji idealnej, i że tego, rzecz jasna dożyjemy.

1 2 3 4 ›»