Ryszard Kapuściński

Siła przekazu jego książek jest mniejsza tylko od doświadczeń bohaterów jego reportaży. Turysta, obieżyświat nie zobaczy i nie przeżyje tego o czym pisał Ryszard Kapuściński. Jego świat jest bardziej realny niż ten, który poznajemy w szkole, kinie albo na wycieczce. Banał? Jeśli po przeczytaniu dowolnej książki tego autora stwierdzisz, że wiedziałeś więcej i rozumiałeś lepiej to więcej tu nie wracaj.

Nie dziwi mnie fakt, że jego książki są „porozrzucane” po różnych działach naszej biblioteki. Bo i literatura faktu, i coś z kulturoznawstwa, i reportaż – w każdym razie książki w bibliotece są, ale zamiast szukać samemu lepiej paść na kolana przed bibliotekarką uzbrojoną w komputer. Chwila poniżenia, ale zaoszczędzamy kawał czasu  i unikamy bólu głowy, który często towarzyszy czytaniu tytułów pisanych na grzbietach raz z dołu do góry a innym razem odwrotnie – z góry na dół.

To nie są książki dla tych, którzy szukają rozrywki. Nie polecam również czytać ich przed snem. Wyzwalają za dużo emocji. Przenoszą  czytelnika do światów, w których biały człowiek zachodu jest ciałem obcym. Pozwalają, choć w części zrozumieć sposób myślenia kultur nieeuropejskich. Mają też duży walor poznawczy. Dzięki nim łatwo zrozumieć dlaczego Afrykanie na pontonach ryzykując życiem nacierają na Europę. Mimo, że nie zna mnie żaden mieszkaniec Afryki, Iranu i Ameryki Środkowej, to wiem dlaczego mnie nie lubi (łagodnie powiedziane). Czy ta wiedza jest przydatna? Tak. Oglądając różne serwisy informacyjne wiem, że to co tam serwują to tylko bandaż, pod którym schowane są żywe rany plemion i narodów, o których pisał „mistrz reportażu” (to chyba oficjalny, a pewnie zasłużony tytuł Ricardo Kapuścińskiego).

Świetnie się czyta, mocno przeżywa, a w głowie rodzą się dodatkowe neurony.

Robert Ludlum

Ludlum Robert – amerykański pisarz, aktor i producent, autor 27 powieści sensacyjnych. Większość jego tytułów stała się bestsellerami (wikipedia). Był czas gdy czytałem jego książki jedną po drugiej. Byłem wtedy na studiach i najwyraźniej brakowało mi emocji. Bo co jak co, ale historie głównego bohatera powieści – Bornea’a można jedynie porównać do przygód Jamesa Bonda. W którymś momencie zacząłem dostrzegać stosowanie przez autora tych samych zwrotów w opisie sytuacji, które siłą rzeczy zaczęły się powtarzać. Przewidywalność w tego typu literaturze jest jednym z powodów, dla których czytelnik powinien sobie zrobić przerwę w czytaniu i wrócić do świata realnego lub zmienić rodzaj czytanych książek.

Książki czyta się szybko i przyjemnie. Szczególnie polecam dla miłośników Jamesa Bonda, Supermana, Batmana itp. bohaterów świata fikcji. Początek przygody należy zacząć od „Tożsamości Bourne’a”.  Nie należy sugerować się wrażeniami z filmu, z którego nic nie pamiętam i wcale z tego powodu nie robię sobie wyrzutów.

 Haruki Murakami

W pasłęckiej bibliotece nie ma wszystkich książek tego autora. Jednak jest ich wystarczająco sporo by zacząć przygodę z jego książkami. Proponuję zacząć od przeczytania Norwegian wood, Kroniki ptaka nakręcacza lub Przygoda z owcą. Jeśli któraś z tych książek nie przypadnie Ci do gustu to pozostałe raczej też nie.  Dodatkowo polecam książkę (literatura faktu) „O czym myślę, kiedy mówię o bieganiu”. Haruki Murakami jest zapalonym miłośnikiem biegania (maratony, półmaratony) i pływania. W książce tej ciekawie dokonuje zestawienia swojego charakteru z bieganiem i pisarstwem.

Podoba mi się styl jakim pisze swoje książki. Brak w nim wyrafinowanych metafor, ale te proste są idealnie wkomponowane w treści, których dotyczą. Opisy przygotowania posiłku są na tyle sugestywne, że samemu chce się iść do kuchni i coś „stworzyć” z puszki fasoli i krewetek. W tym czasie gra płyta, której dźwięki komponują się z ruchami bohatera powieści. Do stałych elementów należą: jakiś kot, drinki, stacje metra, nazwy japońskich prefektur, metafizyczna tajemnica dotykająca bohatera książki. Bohaterami są zawsze ludzie bez szczególnych uzdolnień. Najczęściej wyróżniają się brakiem chęci osiągnięcia w życiu czegokolwiek. Są już pogodzeni z rzeczywistością, która ich otacza, gdy nagle na ich  drodze dochodzi do spotkania z innym wymiarem świata.

Haruki Murakami pisze całym sobą. Przez jakiś czas prowadził własny klub, w którym grano jazz. Proste posiłki, drinki i muzyka, które odnajdujemy w jego książkach to świat, który pisarz  przenosi do swoich powieści niczym do pamiętnika. Jeśli ktoś bliżej chce poznać tego autora to powinien sięgnąć po książkę „O czym myślę, kiedy mówię o bieganiu” i „Na południe od granicy, na zachód od słońca”. Pierwsza jest  studium rozważań nad swoją pasją do biegania. Druga to powieść, której bohaterem jest ktoś „bardzo podobny” do autora.

Większość powyższych książek można wypożyczyć w pasłęckiej bibliotece.

Jeśli w jakimś teleturnieju padnie (a padło) pytanie o pisarza, który najczęściej był nominowany do Nagrody Nobla i jej nie otrzymał to prawidłową odpowiedzią jest – Haruki Murakami. Ponadto w internecie łatwo znaleźć fora dyskutujące np. o płytach, których słucha ten czy tamten bohater powieści tego pisarza. O czym to może świadczyć?