Brak wody pitnej w Pasłęku

W Pasłęku do tej pory nie doświadczaliśmy katastrof rodzaju: trzęsienie ziemi, huragan Irma, trąby powietrzne, wybuchy wulkanów … Co prawda w 2004 roku mieliśmy pierwsze trzęsienie ziemi, ale potraktowaliśmy je raczej rozrywkowo. Nic więc dziwnego, że jako naród nieprzewidujący zostaliśmy zaskoczeni w 2017 roku wylaniem rzeki Wąskiej. Nie wiem czy zaskoczeni byli mieszkańcy mający swe domy w pobliżu tej rzeki.

W Warszawie ścieki lewobrzeżnej części miasta, w wyniku awarii kolektorów przesyłających je do oczyszczalni „Czajka”, są spuszczane bezpośrednio do Wisły. Cieszy fakt ogólnego oburzenia, gdyż do roku 2012 tychże kolektorów (rur kanalizacyjnych) nie było, więc od założenia Warszawy cały jej brud spływał królową polskich rzek. Teraz jesteśmy wstrząśnięci co dobrze rokuje na przyszłość.

Jak do tej pory nie zauważyłem aby gdziekolwiek analizowano zastosowane rozwiązanie: kolektor główny i zapasowy przeciągnięte pod dnem Wisły. Co to oznacza? Ścieki lewobrzeżnej Warszawy przesyłane są do oczyszczelnie znajdującej się na prawym brzegu Wisły. Pewnie były ku temu powody, ale jak widać rzeczywistość przerosła wyobraźnię projektantów. Zdecydowanie musimy gromadzić doświadczenia i przekuwać je na procedury, instrukcje i konkretne działania.

A jak było u nas?

Był wrzesień 2017 roku. Rzeka Wąska wylała z poniedziałku na wtorek. W czwartek poinformowano mieszkańców o całkowitym zakazie korzystania z wody w celach spożywczych. Te dwa dni zwłoki związane były z oczekiwaniem na wyniki badania wody. Ograniczone miało być również używanie jej w celach sanitarnych. W gminie zostały rozstawione beczkowozy, a miasto oklejono ostrzeżeniami o skażonej wodzie. Czy takie rozwiąznie może być skuteczne w Warszawie, Płocku czy Gdańsku?

Działania i obserwacje.

W Pasłęku w pierwszych godzinach po komunikacie o skażeniu wody wybucha słuszny popłoch i wszyscy ruszają do sklepów po wodę, która znika w ciągu 2 godzin. Ci którzy w tym czasie byli w pracy, na działkach, zamknięci w swoich mieszkaniach nie dość, że nie zrobili zapasów sklepowej wody to jeszcze nadal korzystali z wody bieżącej. Dodatkowe dostawy wody do sklepów i rozstawione cysterny z wodą uspokoiły sytuację.

Z obserwacji wynikało, że jednak większa część mieszkańców nie korzystała z cystern z wodą. Dowód? W mieście ustawiono 8 cystern. Jeden mieszkaniec, mający kilka „baniaków” na wodę tankuje przez około 5 minut, tzn. że w ciągu 14 godzin cysterny obsłużą 1344 osoby. W rzeczywistości kolejek nie było, więc wodę pobrała dużo mniejsza liczba Pasłęczan. Oznacza to (potwierdzone rozmowami), że poza spożyciem woda z kranu była używana do wszystkiego: mycia naczyń, kąpieli, spłuczki w sanitariatach  itd. Może dobrze a może źle? Nawet na to pytanie nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć.

A jak funkcjonowały nasze bary i restauracje? Skąd brano wodę do gotowania ziemniaków? W czym myto naczynia? Jak dawali sobie radę gospodarze hodujący zwierzęta? Jak funkcjonowało schronisko „Psi raj”? Nie wiem. Na wszelki wypadek w barach  ograniczyłem się do kupowania pizzy i piwa, gdyż herbata była napojem podejrzanym.

Powyższe nie służy ocenie, a jedynie jest wstępem do zaplanowania tego co należy zrobić na przyszłość. Jak się przygotować?

Poniżej kilka propozycji dla Pasłęka.

1. Ujęcia wody otoczyć wodoszczelną osłoną
2. Zbudować pierwszą (w przyszłości więcej) studnię oligoceńską z minimum pięcioma kranami – konieczne poza pieniędzmi są badania wód podziemnych (może dostępna będzie nie oligoceńska ale inna czysta woda)
3. Opracować procedurę powiadamiania mieszkańców. Już moment wątpliwości co do skażenia wody (przed otrzymaniem wyników z laboratorium) wymaga powiadomienia społeczeństwa. Osoby bardziej zapobiegawcze (kobiety w ciąży, hipochondrycy, ludzie rozumiejący więcej…) z pewnością wolałyby zaczekać na wyniki badań pijąc wodę mineralną.
4. Opracować instrukcję zawierającą porady dotyczące używania wody. Musiałaby ona zawierać odpowiedzi na pytania:

• czy można używać zmywarek do mycia naczyń np. w temperaturze 70C
• czy można prać w temperaturze 60C
• czy można gotować ziemniaki
• jakie objawy są wynikiem zatrucia skażoną wodą
• gdzie dzwonić z pytaniami
• jakie są typowe objawy zatrucia organizmu
• jaki jest numer telefonu do dyżurnego lekarza

Na szczęście nie było słychać o większych dramatach, ale z zaistniałej sytuacji należy wyciągnąć wnioski. Pogoda na świecie nie jest taka jak dawniej. Wycinanie lasów i palenie węglem nie poprawi nam klimatu. Pasłęk był miejscem wolnym od klimatycznych katastrof, ale nie jest. Warto pomyśleć o konkursach dla dzieci i młodzieży typu: „Jak żyć gdy zabraknie wody i prądu?” albo „Czy picie coli zabija bakterie coli?”

Dlaczego przypominam to wydarzenie 2 lata później? Wtedy pisali o tym wszyscy. Większość o już zapomniała, więc przypominam. Czy zmądrzeliśmy? Odpowiedź przyniesie przyszła katastrofa.

 

 

Prezent od Mikołaja

Prezent na gwiazdkę, tu niektórzy się zdziwią, różni się od prezentów z okazji innych uroczystości. Z okazji I Komunii Świętej możemy spodziewać się różańca z bursztynu, z okazji ślubu nie dziwi nas pościel ani żelazko (dzisiaj jest to gotówka). Prezent od Mikołaja musi być taki jak w wysłanym do niego liście z listą życzeń jego nadawcy.

Brutalna prawda o radości otrzymywania prezentów

Któregoś nudnego dnia w pracy koleżanka wiążąca koniec z końcem  opowiada wzburzona o tym jak to jej znajoma rzuciła o ścianę prezentem od męża (konkretnie pierścionkiem wartości kilku tysięcy złotych) tylko dlatego, że oczko pierścionka było w innym kolorze niż ten, o którym marzyła. Osobiście rozumiem obydwie, choć nie znaczy to, że ich zachowanie akceptuję. Co człowiek to inne marzenie. Dawanie prezentów wymaga znajomości marzeń kogoś komu chcemy prezent ofiarować.

Większość prezentów, które ludzie wzajemnie sobie dają mówi: „jest mi obojętne co myślisz i co czujesz, a nawet czy w ogóle żyjesz”. Prezent to kłopot, który trzeba przerzucić na „ofiarę” prezentu, czyli „spróbuj nie okazać radości z tego, że coś dostałeś to… !” Nic dziwnego, że moment rozpakowywania niespodzianki jest tak bardzo stresujący. Napisałem swego czasu, na bazie własnych przemyśleń, nędzny poradnik o tym jak zwiększyć swoje szanse, aby prezent, który dajemy był trafiony (Prezent jaki chcesz dostać). Zapomniałem w tym pseudo poradniku  o drugiej części aktorów tego spektaklu – o obdarowywanych. Byli oni jedynie widzami, albo jak kto woli, ofiarami sztuki robienia prezentów.

Prezenty w całej swej masie muszą być nieudane.

Wynika to z ludzkiej ułomności. Inna znajoma z pracy (teraz, jeśli żyje i nie ma Alzheimera, jest mądrą kobietą, której mądrości słuchałbym z rozdziawioną buzią) miała na biurku cepeliowski talerzyk w ludowe wzorki niepasujący do nowoczesnego wystroju pokoju. Jej gust – jej sprawa, ale ciekawość o to, czy nie jest to kujawska porcelana z czasów panowania w Chinach dynastii Ming była silniejsza od mojej obojętności. Subtelnie poruszyłem więc temat wystroju biura niepasującego do pięknie zdobionych na  ludowo talerzyków, których w biurze powinno być więcej. No i sprawiłem kobiecie radość! Usłyszałem historię jej miłości zakończoną ślubem, na którym to dostała mnóstwo prezentów (po seksie jest to drugi powód, dla którego warto się żenić). Najgorszym, jak wtedy uważała, był właśnie ów talerzyk. Nie to co pralka Frania, albo dwa żelazka! Czas jednak działał na korzyść talerzyka. Zapomniany kurzył się co rusz to w kolejnych szafkach wymienianych ze starości kuchennych mebli. Kiedy starość zaczęła pukać do niedawnej panny młodej talerzyk przypomniał jej o tym jaka kiedyś była młoda i piękna, i jeszcze zapewne o czymś czego nie powiedziała. Rozmarzona patrzyła tylko przed siebie bujając się w nowoczesnym, ergonomicznym fotelu. Przy okazji, należy się poważnie zastanowić, czy w biurze, pracownicy po czterdziestu latach pracy nie powinni siedzieć w wiklinowych bujanych  fotelach ze służbowym kocykiem na kolanach.

Obdarowywany, czy jeśli ktoś woli, ofiara prezentu musi nad sobą pracować.

Każdy upominek, nawet ten plastikowy, przepełniony lenistwem i niechęcią tego, który nam go wręcza, może być prezentem najwspanialszym. Może  lepszego prezentu nigdy już nie dostaniemy?! Inne rozwiązanie i to dość skuteczne mają dzieci. One wprost mówią co chcą dostać od Mikołaja. Dziecko biedne z domu wie, że na Playstation nie ma co liczyć więc mówi do podejrzanych o bycie Mikołajem, że chce dostać czekoladę. Dzieci są mądre tylko z wiekiem głupieją! Inaczej cierpią dzieci ludzi, którzy robią gwiazdkę przynajmniej raz na miesiąc. Swego czasu będąc w takim domu zagadnąłem dzieciaki o świąteczne prezenty. Byłem ciekaw o czym marzą, gdy mają już wszystko czego większość ich kolegów nie ma i mieć nie będzie. No bo kto z pierwszej w życiu wypłaty kupuje sobie plastikowy karabin na wodę. Na pewne rzeczy jest już po prostu za późno. Marzenia z wiekiem się zmieniają. Dzieciaki zdradziły mi sekret: „po pierwsze święta są nudne, jedzenie do bani, a prezenty to jak zechcą kupią sobie same”.  No tak, bogatemu trudniej dogodzić niż biednemu. Jacy ci bogaci są biedni!

Co chcę dostać w prezencie?

W skrajnych przypadkach, przypominam, że w internecie z łatwością można znaleźć serwis, w którym ludzie (nie zwierzęta) z łatwością mogą pozbyć się niechcianych prezentów. A na koniec najważniejsze, czyli co chcę dostać na święta. „Droga żono, rodzice, koledzy i wszyscy, którzy głowicie się nad tym co chcę otrzymać w prezencie od świętego Mikołaja mówię: kolorowe skarpetki!” Jak nie wiele potrzeba aby komuś sprawić radość. Wystarczy aby ten ktoś nic nie chciał, a przynajmniej aby to coś było jak nic. Szanse na to, że się rozczaruję są małe.

Talent wokalny

Coroczny konkurs wokalny „Talent” organizowany przez Pasłęcki Ośrodek Kultury (za nami 15 edycji) skłonił mnie do kilku przemyśleń, z którymi jeśli się nie podzielę to pewnie nic się nie stanie lub pęknie mi serce. Lepiej nie ryzykować! Kilkudziesięciu wykonawców i tylko 12  wyróżnionych miejsc, nagrodzonych, wykonawców wyjeżdżających z większą lub mniejszą ale zawsze jakąś satysfakcją. Tych, którzy liczą na uznanie i to całkiem słusznie jest znacznie więcej. Większość śpiewających to uczniowie szkół muzycznych lub ośrodków kultury, w których uczą się emisji głosu, interpretacji i wszystkiego co odróżnia zawodowego wokalistę od wodzireja domowej biesiady. By zostać dobrym wokalistą nie wystarczy tylko ładnie śpiewać. Trzeba wiedzieć jak pokonać tremę, przekazać emocje, jak wyjść do ludzi i zaprezentować się na scenie aby nasz przekaz sprawił jak największe, pozytywne wrażenie. Wielu startujących jest już laureatami innych konkursów i nie przyjechali do naszego miasta by tylko „poskakać po scenie”.

Regulamin konkursu oświadcza, że werdykt jury jest tajny w swym uzasadnieniu i ostateczny. Nie łamiąc tego zapisu można i wręcz należy jednak wspomnieć o tych, którzy zaśpiewali naprawdę dobrze, mają wyjątkową barwę głosu lub choćby talent sceniczny. Jako juror bezczelnie, przed ogłoszeniem wyników powiedziałbym tak:

„Kochani, konkurs jak co roku stał na bardzo wysokim poziomie. W tym roku, ze względu na tematykę, szczególną uwagę zwracaliśmy na interpretację. Oczywiście poprawność melodyczna, choreografia i ruch sceniczny były istotnym kryterium naszej oceny, ale interpretacja w przypadku piosenki poetyckiej, aktorskiej decyduje o tym czy piosenka nam się podoba, czy do nas przemawia. To tekst przy prostej, monotonnej melodii musi wywołać u słuchacza emocje. Dlatego jako muzycy z przyjemnością słuchaliśmy wspaniałych dźwięków, które wielu z was potrafi z siebie wydobyć. Niestety, albo stety jest to konkurs, w którym to było za mało. Czasami źle dobrana piosenka do barwy głosu, chęć zaśpiewania w tonacji, która jest poza zasięgiem możliwości lub po prostu  interpretacja nie przypadła do gustu większej części jury. Bo jest chyba oczywiste, że my jurorzy często mamy różne odczucia i spieramy się w tym kto zasłużył na nagrodę a kto i dlaczego, mimo poprawnego wykonania musi ustąpić miejsca innym wykonawcom.   Pragnę teraz wymienić kilku z was, o których dyskutowaliśmy, i którzy z pewnością mają talent, ale z powodów regulaminowych tzn. braku wyróżnień zostaną jedynie wspomnieni jaki Ci, którym zabrakło bardzo niewiele aby wejść na podium dzisiejszego konkursu.  Ania Kowalska – wspaniała barwa, Janek Nowak – świetne czucie sceny, Grzegorz Łapicki – gdyby nie te wysokie tony, /i tu następuje pochwała dla około 10 wykonawców, którzy zaśpiewali wspaniale i nie wiadomo czemu – w opinii własnej i publiczności – nie wygrali tego konkursu/.

W dalszej części można już przystąpić do ogłoszenia zwycięzców tego miejsca i tej chwili, czyli pasłęckiego konkursu wokalnego „Talent”.

„Zwycięzcami, w naszej subiektywnej ocenie, zostali wykonawcy, którzy potrafili oddać charakter śpiewanych utworów i z jakiegoś powodu ujęli nas – jurorów za serce. Ich głosy i interpretacje w tematyce dzisiejszego konkursu były naszym zdaniem najlepsze, a oni sami  z całą pewnością mają talent.”

Teraz można rozdawać nagrody, szokować swym wyborem, wzbudzać aplauz i zdziwienie. Co do nagród to nie czarujmy się, ale współczesne dzieci i młodzież trudno zadowolić tanimi nagrodami. Liczy się tylko statuetka. Większe wrażenie wywoła entourage (czytaj: anturaż) konkursu, czyli bufet z napojami i ciasteczkami, miejsce do rozgrzewki strun głosowych, a może jakiś film w trakcie półgodzinnego oczekiwania na ogłoszenie wyników. Nie są to moje autorskie pomysły. Tak bywa na wielu konkursach.

 

Ekonomia kontra sztuka

Zostałem wezwany do tablicy. W telewizyjnym kanale TVP Kultura toczyła się dyskusja na temat finansowaniu sztuki (czytaj: artystów). Jeden z zaproszonych gości (nazwijmy go Ekonomistą) bronił tezy jakoby sztuka podlegała takim samym prawom rynkowym jak każda inna działalność gospodarcza. „Jeśli artysty nie stać na utrzymanie się ze swojej działalności to niech idzie zmywać gary. W czym on jest lepszy ode mnie?” – pytał. Wyłączyłem telewizor. Po co tracić czas na słuchanie kretyna?!

Chłonąc zacząłem analizować problem. Przecież tak myślących osób jest więcej. Są wykształceni, często bogaci, a co gorsza bardzo wpływowi. Skąd u nich taki sposób myślenia? Nauka, kultura i sztuka przenikają się wzajemnie i kumulując się w każdym z nas przejawiają się indywidualnym sposobem rozumowania. Jeśli Kowalski Jan studiował ekonomię, dzięki której w życiu zawodowym i osobistym  osiągnął wysoki status materialny, uznanie społeczne i szczęście rodzinne to co ma myśleć o ekonomii? Że się myli, że myślenie kategoriami ekonomii się nie sprawdza? Dla niego świat jest ekonomią: ludzie – siłą roboczą, pieniądz – siłą nabywczą, dobra materialne (w tym sztuka) – towarem. Pojąłem jego prosty sposób rozumowania, a zarazem swój brak kultury nazywając go kretynem. Każdy ma prawo do własnych opinii, chociaż do emocji również, ale i tak przepraszam.

[perfectpullquote align=”full” bordertop=”false” cite=”” link=”” color=”” class=”” size=””]

„Nie zrozumiecie sztuki, póki nie zrozumiecie, że w sztuce 1+1 może dać każdą liczbę z wyjątkiem 2” – Pablo Picasso[/perfectpullquote]

„- Sztuka obroni się sama.” – stwierdził Ekonomista zanim popadł w telewizyjny niebyt. Kolejny banał. Życie dla Ekonomisty musi wydawać się banalnie proste. Człowiek to białko, a obraz to pomalowany materiał lub deska. Jest wart tyle ile ktoś chce za niego zapłacić! Niewolnictwo zapewne było efektem myślenia, któregoś z jego przodków. Zniesienie niewolnictwa zapewne też było wynikiem zmian teorii ekonomicznych.

Leonardo da Vinci miał mecenasa, Alfred Nobel ustanowił nagrodę swego imienia wspierającą naukowców, a rządy wielu państw chuchają na artystów i ludzi nauki bo są zacofane? Dlaczego? Zapewne Ekonomista, stosując prawa ekonomii, potrafi wyjaśnić po co nam wojsko w czasie pokoju? Wie też, że lekarstwa produkuje się nie po to aby ratować ludziom życie, ale dla chęci zysku koncernów farmaceutycznych. „Dobrze, że Van Gogh żył krócej bo namalował mniej obrazów i teraz ich wartość jest wyższa” – myśli ekonomista.

Podobno ludzie kiedyś mieszkali na drzewach. Silniejszy rządził. Później jednak ktoś wymyślił krzesiwo, inny łuk, a następny koło. Żaden z nich nie opatentował swego wynalazku. Ekonomicznie myśląc, popełnili błąd. Ludzie zaczęli tworzyć plemiona, które z czasem stały się narodami. Nad ich rozwojem zaczęli „czuwać” pierwsi ekonomiści. Robili to na tyle sprawnie, że jeden z nich powiedział nawet – „państwo to ja”. W wojnach o władzę i pieniądze ginęły całe narody. By temu się przeciwstawić ludzie zaczęli jednoczyć się pod flagą wspólnej kultury, obyczajów, tradycji, wspólnego języka. Zawsze jednak znalazł się ktoś powołując się na ekonomię by skrzyknąć pod swoim sztandarem „chętnych” do zagarnięcia majątku sąsiada.

Gdyby z naszej rzeczywistości wymazać Chopina, Mickiewicza, Trylogię Sienkiewicza, obrazy Matejki i wielu wielu innych artystów to co zostanie? Ulice, domy, fabryki i 40 milionów ludzi, których nic nie łączy. Jak ci ludzie będą żyli? Jedyną ich rozrywką będzie wzajemna nienawiść do przeciwników politycznych? Co ich zjednoczy, gdy wejdą tu inne narody? Czym jest historia bez sztuki? Historią wojen, intryg politycznych? Czy Ekonomista nie zrozumiał przesłania noweli „Janko muzykant”?

Tak samo jak państwo wydaje pieniądze na wojsko, które strzeże granic, na policję, sądy i administrację, które strzegą ładu społecznego, szpitale i szkoły to powinno być także mecenasem sztuki. Ze względów ekonomicznych opłaca się budować obozy koncentracyjne (darmowa siła robocza, żadnych koszów utrzymania), nie leczyć, nie uczyć, nie opiekować się kalekami i ludźmi starymi (uwaga! to był sarkazm).  Również nie opłaca się utrzymywać rządu i parlamentu – można taniej wynająć, albo zostać zaanektowanym i mieć jeden rząd na świecie. Ogólnie ujmując demokracja jest nie opłacalna, a w niej życie znacznej części obywateli. Ekonomiści oczywiście i te zjawiska społeczne ubrali w prawa ekonomii. Bezrobocie należy utrzymywać na niskim, ale zawsze, poziomie – bo to dobrze wpływa na rynek pracy. Niska „dzietność” to dla nich problem. Nie ważne, że Ziemi grozi przeludnienie. Długie życie – problem, bo z czego finansować emerytury. Nie opłaca się dbać o klimat, bo trzeba spalić węgiel, który wydobyli górnicy.

Gdyby nie „szaleni” ekolodzy to gdzie bylibyśmy dzisiaj? Dookoła otaczałyby nas wysypiska śmieci, zamiast rzek mielibyśmy ścieki, a homo sapiens przeistoczyłby się w homo economicus?

W świecie ludzi, tak jak w przyrodzie, musi być zachowana równowaga. Ekonomia jest ważna, ale nie jest ważniejsza od prawa, ekologii, fizyki, kultury … Dowodem niech będzie wojna, kiedy stan ten zostaje zachwiany. Jak wtedy wygląda życie? Nie dajmy się szaleństwu jakimi są: władza, pieniądze, seks, narkotyki i egoizm! Bądźmy ludźmi.

Państwo prawa

Państwo prawa nie istnieje.

Państwo prawa to państwo, w którym prawo służy obywatelom, a obywatele go przestrzegają. Niestety, ale ani prawo, ani obywatele nie są idealni. Można stworzyć dobre prawo, które nieuszyte na miarę społeczeństwa nie będzie respektowane nawet przez wymiar sprawiedliwości. Były próby dopasowania narodu do idiotycznego prawa, ale okazało się, że ludzi nie można zmienić w robotów.

Dla istnienia państwa muszą być spełnione trzy warunki: naród, terytorium oraz prawo. Antarktyda to kontynent, na którym obowiązuje prawo, ale nie żyje tam żaden rdzenny naród, czyli są terytorium i prawo, ale nie ma narodu. Kurdowie to duży naród, który zamieszkuje duże obszary Azji, ale nie ma prawa do samostanowienia. Podobnie jest u nas ze Ślązakami i Kaszubami. A czego brakuje Cyganom?

Co czyni kraje bardziej rozwiniętymi od innych? Terytorium pełne bogactw? Chiny, Japonia i Szwajcaria nie posiadają wielkich zasobów naturalnych: ropy, żelaza, złota …. Takie złoża posiadają natomiast Rosja, Libia, kraje afrykańskie. Może większy wpływ na rozwój państw posiadają ludzie w nich mieszkający? Jedni są bardziej sumienni – jak Japończycy, a inni bardziej leniwi – jak Polacy. Ale jak wytłumaczyć solidność i rzetelność Polaków pracujących w Niemczech i w innych krajach. Pozostał trzeci możliwy powód – prawo.

Nasze przepisy co kilka lat albo są zmieniane, albo wracamy do poprzednich zapisów. Wiele autorytetów z dziedziny prawa publicznie stwierdziło, że polskie prawo nie nadaje się nawet do poprawy – trzeba je napisać od nowa. A może wystarczyłoby na początek przepisać prawo, z kraju bliskiego nam kulturowo. Niestety, ale dobre prawo może działać i co wtedy? Tego boją się ci, którzy boją się zmian. Przede wszystkim tych na lepsze.

Aby zapoczątkować zmiany wystarczyłoby zmienić jeden przepis. Idąc śladem krajów zachodnich trzeba wprowadzić nowe przepisy dotyczące zatrudniania, opłacania i zwalniania urzędników bez ingerencji polityków! Urzędnik po okresie przepracowania np. 2 lat musiałby przystąpić do egzaminu, którego zdanie, dawałoby mu gwarancję objęcia stanowiska niezależnego od kaprysów władzy. Takiego urzędnika mógłby zwolnić jedynie sąd na mocy wyroku skazującego za złamanie przepisów z zakresu jego obowiązków! Obecnie urzędnika zatrudnia, określa jego pobory i zwalnia władza polityczna, która pod byle pretekstem (np. brak zaufania albo brak chęci na seks) może go zwolnić. Jeśli idziecie do urzędu z przekonaniem, że urzędnik łamiąc przepisy robi wszystko aby was ukarać to prawdopodobnie jesteście w błędzie. Nawet najgłupsza decyzja jest decyzją władzy, ale odpowiedzialność (w praktyce) zawsze spada na urzędnika. Dlaczego tego przepisu nie zmienią? Czy nie jest dla władzy wygodnie mieć na usługach cały „urząd”, całe ministerstwo? Czy pracownik, którego praca i pensja nie zależałaby od woli władzy byłby posłuszny? Dlaczego takie regulacje funkcjonują w krajach wysokorozwiniętych, a w republikach bananowych nie?

Zakrawa na kpinę fakt, że ci sami ludzie, którzy teraz mają możliwość zmiany tego przepisu za kilka lat sami zderzą się ze ścianą absurdu. Wtedy, jak każdy grzesznik, biją się w piersi. Nie wierzcie im! Po ponownym dojściu do władzy znów wrócą do „życia obok prawa, bez moralności i zwykłego życia z sensem”. Władza deprawuje? Tak. Czy to ich usprawiedliwia? Nie.

Szansa na zmiany jest tylko w chwilach dziejowych przemian – wojny, rewolucje … My taką szansę mieliśmy w 1989 roku. Niestety, nie byliśmy przygotowani. Dokonano jedynie kosmetycznych zmian nazywając je przełomowymi. Nadal funkcjonują przepisy sprzed II wojny światowej, z epoki Bieruta i stanu wojennego. Nasza narodowa potrawa to bigos i to w każdej postaci – prawnej przede wszystkim. Są tacy co ją wręcz uwielbiają. Można, w majestacie prawa, wydać w takich samych sprawach dwa wzajemnie sprzeczne wyroki. Sędzia (cwaniak) zaoponuje: „nie ma dwóch takich samych spraw!” Ja na to: „nie ma dwóch takich samych ludzi. To co, dla każdego pisać inne prawo?”

Prawo do dupy to też prawo. Prawo faszystowskie to też prawo. Człowiek w kufajce to robol? Człowiek w sutannie to wzór moralności? Człowiek w todze to mędrzec i ostoja praworządności?

Jedyna nadzieja w robotach. Robot sędzia na boisku i sali sądowej sprawdzi się lepiej niż robot Artu z „Gwiezdnych wojen”. Niestety, nie jesteśmy doskonali. Niedoskonałe prawo w rękach, uważającego się za doskonałego człowieka to brzytwa w rękach fryzjera mającego dożywotnio immunitet nietykalności.

 

Uchodźcy, rozwiązanie problemu?

Nie wiemy, nie chcemy wiedzieć, albo nie chcemy pomóc uchodźcom. Możliwych powodów jest wiele. Gdyby kwestię tę próbować rozstrzygnąć przez referendum, zapewne zwyciężyłyby strach, ksenofobia i nienawiść do obcych.

Co można zrobić? Unię Europejską stać na zbudowanie miast dla uchodźców. Obozy, ani ośrodki, w których mieszkają uchodźcy przez tzw. okres przejściowy nie są miejscem do życia ludzi, którzy chcą żyć a nie wegetować. W Chinach zbudowano miasto na 1,5 miliona mieszkańców, którzy w przyszłości chcieliby opuścić swoje wsie i zacząć żyć w mieście. Teraz mieszka w nim niewiele ponad 20 tysięcy ludzi, ale w ten sposób Chiny unikną budowy slamsów, tak jak to jest obecnie w Brazylii czy Meksyku. Teraz w bogatej Europie kraje, które chcą lub muszą zbudować takie miasta, za pieniądze unijne, powinny określić tylko jak duże mają być to miasta, gdzie mają powstać itd. W miastach tych powinny być szkoły, ośrodki zdrowia, szpitale, służby miejskie …

Grecja, Włochy, Hiszpania i Chorwacja mogłyby miasta dla uchodźców zbudować, ze względów bezpieczeństwa, na wyspach. Inne kraje też powinny określić bezpieczne dla uchodźców i dla rodzimej społeczności (ksenofobicznej) miejsca powstania tychże miast.

Problem jest i będzie. Miasta uchodźców dawałyby czas dla każdej ze stron czas. Uciekinierzy mogliby uczyć się języka kraju, w którym chcą zamieszkać, nauczyć się nowego zawodu lub po prostu przeczekać wojnę. Państwa Europy miałyby możność wyboru tych, których „chętnie” zaproszą do siebie.

Sfinansowanie tego przedsięwzięcia z unijnej kasy mogłoby zamiast protestów dać szansę krajom takim jak Grecja na wyjście z kłopotów finansowych, a takim jak Polska na wzbogacenie kulturowe i zawodowe (pielęgniarki, lekarze) swojej ubożejącej liczebnie społeczności. Pieniądze np. w kwocie 20 miliardów dolarów na budowę 30 tysięcznego miasta na Greckiej wyspie zasiliłoby jej gospodarkę a bezrobotnym Grekom dałoby pracę na wiele lat. To był tylko prosty przykład.

Czy boję się tysięcy obcych religijnie i kulturowo w swoim kraju? Tak, ale to nie usprawiedliwia braku niesienia im pomocy! To papież Franciszek ma rację zapraszając po jednej rodzinie do każdej parafii, a nie politycy kierujący się strachem swoich wyborców. Pojedyncze rodziny łatwiej zintegrują się z lokalną społecznością niż wielotysięczne grupy. Nie mam pretensji do Węgrów stawiających na granicy kolczasty płot. Jest mi tylko źle kiedy widzę, działającego „zgodnie z prawem” policjanta bijącego uchodźcę, który próbuje przez ten płot się przedostać do „lepszego” świata. Wprowadźmy kontrole, ścigajmy przemytników ludzi, pomóżmy krajom, z których ludzie uciekają przed beznadzieją. Przede wszystkim patrzmy jednak na każdego tak jak patrzymy na siebie. Aby być człowiekiem nie wystarczy wyglądać jak człowiek.

Oczywiście nie jestem naiwny aby uważać, że jest sposób aby rozwiązać „problem uchodźców”. Wiem jednak, że każdy „ludzki” pomysł będzie lepszy od nicnierobienia, a zrobienie czegoś dobrego będzie lepsze od najlepszego pomysłu.