Tańcz, tańcz, tańcz (Haruki Murakami)

„Tańcz, tańcz, tańcz” japońskiego pisarza Haruki Murakamiego nie zrobiła na mnie takiego wrażenia jak przeczytane wcześniej „Norwegian Wood” i „Kroniki ptaka nakręcacza”. Z książką tą jest podobnie jak z gwiazdą futbolu, który nie zagrał dobrego meczu ale i tak był najlepszy w drużynie. Warto było poświęcić trochę swego bezcennego czasu by ją przeczytać. Brak opisów seksu i bardziej przejrzysta fabuła czynią tę powieść nawet bardziej „czytelną” dla tych, których akurat te elementy w innych powieściach Murakamiego mogły zniechęcać do sięgnięcia po kolejną jego książkę.

Choć książka nie odbiła piętna w mojej psychice, ani nie wpłynęła na losy mego życia to jednak z przyjemnością czytałem o losach głównego bohatera, którego nigdy nie poznamy z imienia. Jest nam przez to łatwiej utożsamić się z narratorem i jego filozoficznym podejściem do życia.

Bohater to mężczyzna po rozwodzie, dziennikarz piszący na zlecenie.  Kierowany powracającymi snami o hotelu Dolphin, w którym mieszkał przed laty ze swą przyjaciółką Kiki. Dziewczyna zaginęła bez wieści, a teraz w snach wzywa go do siebie. Poszukiwania zaprowadzą go w inny wymiar rzeczywistości. Poznaje nową miłość. Doświadcza przygód z pogranicza dwóch różnych rzeczywistości.

Miłośnicy twórczości Murakamiego muszą przeczytać i tę książkę, która da im sporo satysfakcji. Dla zaczynających poznawać powieści tego autora polecam bardziej realistyczną „Norwegian Wood”.

Wyznania gejszy (Arthur Golden)

Dobra, ciekawa książka. Autor jest znawcą i miłośnikiem japońskiej kultury. Dzięki długim staraniom uzyskał możliwość wysłuchania historii z życia gejsz od nich samych. Od razu muszę zwrócić uwagę na to co dla mnie w tej książce jest najważniejsze i najciekawsze, a nie ma tego w amerykańskiej ekranizacji tej powieści. Jest to historia o tym jak zostaje się gejszą, jak wygląda jej nauka i życie, co gejsze czują, jak się starzeją. Dobrze obrazują to okładki różnych wydań tej książki. W pierwszym wydaniu widnieje obraz „klasycznej” japonki, a w kolejnych jest to kobieta o urodzie bardziej europejskiej.

 

Sayuri (Sakamoto Chiyo)

Satsu – siostra Chiyo

Sakamoto Chiyo/Nitta Sayuri – córka rybaka. Pochodzi z Yoroido. Ma starszą siostrę, Satsu. Wyróżnia się niebieskoszarymi oczami. Jest zakochana w Prezesie i w końcu zdobywa jego uczucie. Rywalka Hatsumomo. Dawna przyjaciółka Dyni.
Iwamura Ken – prezes koncernu Iwamura. Miłość Sayuri. Po wielu latach staje się jej danna i ma z nią syna. Współpracownik Nobu.
Mameha – najsłynniejsza gejsza w Gion, piękna, uprzejma, bardzo utalentowana. Starsza siostra Sayuri. Trzy razy była w ciąży z Baronem, ale za każdym razem dokonywała aborcji. Trzy nagrobki na ołtarzu były symbolami jej nienarodzonych dzieci.
Dynia (Hatsumiyo) – dawna przyjaciółka Chiyo. Młodsza siostra Hatsumomo.
Hatsumomo – starsza siostra Dyni. Nienawidzi Sayuri i próbuje ją zniszczyć, ale w rezultacie niszczy samą siebie.
Mama – opiekunka okiya.
Ciocia – siostra Mamy.
Babcia – przybrana matka Cioci i Mamy.
Nobu Toshikazu – dyrektor koncernu Iwamura. Darzył Sayuri głębokim uczuciem, ale nie został jej danna ze względu na incydent z udziałem ministra, Walczył w I wojnie światowej, w wyniku czego stracił rękę.
Yoko – telefonistka w okiya.
Koichi – kochanek Hatsumomo.
Tanaka Ichiro – człowiek, który sprzedał siostry Sakamoto do Kioto.
Sakamoto Satsu/Yukiyo – siostra Chiyo (Sayuri). Po wywiezieniu jej i siostry do Kioto, trafia do domu publicznego, z którego ucieka. Powraca do Yoroido i zwiewa stamtąd z synem państwa Sugi.
Tanaka Kuniko – córka Tanaki Ichiro.
Sakamoto Minoru – ojciec Chiyo i Satsu.
Sakamoto Natsu – zmarła pierwsza żona Sakamoty Minoru.
Sakamoto Jinichiro – zmarły syn Sakamoty Minoru.
Sakamoto Masao – młodszy zmarły syn Sakamoty Minoru.
doktor Miura – lekarz, który leczył matkę Chiyo.
pani Sakamoto – mama Chiyo i Satsu. Zmarła na nowotwór.
Doktor Krab – lekarz w Gion. Kupił mizuage Sayuri.
Baron Matsunaga Tsuneyoshi – danna Mamehy.
Uchida-san – malarz. Namalował plakaty promujące Sayuri.
generał Tottori – pierwszy danna Sayuri.
minister Sato – powojenny sponsor koncernu Iwamura. Sayuri zwabiła go i kochała się z nim, aby nie dopuścić Nobu do bycia jej danna.
Yasuda Akira – artysta, którego Sayuri uwiodła w Tatematsu.

Śnieg (Orhan Pamuk)

Akcja powieści rozgrywa się w latach 90 tureckiego miasta Kars (tureckie słowo „kars” po polsku znaczy „śnieg”) położonego blisko granic z Armenią, Iranem i Gruzją. Czytając książkę miałem wrażenie, że cofnąłem się do lat 60 jakiegoś kilkunastotysięcznego miasteczka w Polsce. Oczywiście różnice kulturowe są znaczące, a podziały ideologiczne wśród mieszkańców porównywalne tylko z czasami europejskich początków reformacji.

Książka zostanie we mnie na zawsze. O Turcji wiem niewiele, a tym bardziej nie rozumiem kultury, obyczajów, co jedzą i jak mieszkają. Po przeczytaniu jednej książki chcę dowiedzieć się więcej o kraju, dla każdego kto nigdy nie był Turkiem, trudnym do zrozumienia.

W mieście zasypanym i odciętym przez 3 dni śniegiem Turcy, Kurdowie, muzułmanie, socjaliści … , przyjmują ze spokojem,  jak spodziewany kataklizm pogodowy, przewrót wojskowy, tortury i permanentną inwigilację każdego obywatela przez służby specjalne. O wszystkim jednak nie decydują poglądy ale emocje danej chwili. Jak można stracić miłość, przyjaciół i życie? Wystarczy być sobą!

Mężczyźni przesiadują w cayhane (tradycyjne herbaciarnie), piją raki (tradycyjny turecki napój alkoholowy) i każdy jest poetą, ma wizję świata, za którą gotów jest poświęcić całe swoje życie. Kobiety są piękne i mądre. Walczą o prawo do zasłaniania włosów (czarczaf), inne walczą o prawo do ich odsłaniania. Każda z tych decyzji jest często wyborem między życiem a śmiercią.

Orhan Pamuk „Śnieg”, Nagroda Nobla 2006

Narratorem powieści jest sam autor, Orhan Pamuk, podany w niej z imienia i nazwiska. Przedstawia siebie jako przyjaciela głównego bohatera -Ka. Chce zrozumieć jego wybory i tą książką zostawić go w pamięci takim jakim był naprawdę. Dlaczego  relacje między ludźmi są tak skomplikowane? Studium psychologiczne postaci książki jest bardzo prawdziwe. Prosty język jakim napisane jest to dzieło przypomina sprawozdanie z obserwacji jakiegoś wydarzenia. Trzy dni  głównej akcji jest, w tym przypadku, najważniejszymi trzema dniami w życiu wielu z bohaterów tej książki.

Po przeczytaniu książki będziemy wiedzieli  dlaczego mieszkańcy Karsu mają do pisarza żal (w książce autor przewidział to i odpowiedział na ich zarzuty), a nasza wyobraźnia powiększy się o świat, którego samemu  raczej się nie wymyśli. „Śnieg” jest literaturą najwyższych lotów, dla mnie bardzo prawdziwą, taką co zostaje na długo w naszej pamięci i pobudza wyobraźnię do tworzenia różnych scenariuszy tej samej historii.

Bohaterowie powieści:

Ka, Ipek, Kadife, Necip, Fazil, Suna, Serdar, Turgut, Muhtar, Granatowy,

Prawiek i inne czasy (Olga Tokarczuk)

Czytając tę książkę przenikamy do świata wsi, którego już nie ma. Dla jej bohaterów ten świat wydawał się trwać od wieków i miał trwać kolejne wieki, ale nim odeszli on przeminął. Analiza tej powieści nie jest łatwa, a na pewno wymaga dłuższej recenzji, takiej jak ta poniżej. Od siebie dodam tylko, że doceniam trud i umiejętności pisarskie autorki jakie wymagało napisanie tej powieści. Wiem też, że nie każdy to doceni. Nie jest to bowiem literatura dla tych co czytają powierzchownie, bez refleksji.  Dla mnie ujęcie czasu akcji w jednym miejscu, od narodzin do śmierci, wyzwoliło po jej przeczytaniu wiele refleksji. Istotne jest tutaj stwierdzenie „po przeczytaniu”.

Jarosław Klejnocki
20 października 2008
Recenzja książki: Olga Tokarczuk, „Prawiek i inne czasy”
W środku mitu
'Prawiek i inne czasy” jest książką przełomową w literackiej karierze Olgi Tokarczuk. To właśnie dzięki niej odniosła artystyczny i komercyjny sukces.
„Prawiek” jest powieścią niezwykłą i stanowi bardzo ciekawy projekt artystyczny. To z jednej strony saga, nawiązująca do najlepszych tradycji tego gatunku, opowiadająca o dziejach dwóch rodzin – Boskich i Niebieskich – zamieszkujących fikcyjną wieś Prawiek, położoną gdzieś w Kieleckiem. Akcja książki rozpoczyna się u wrót I wojny światowej, a doprowadzona zostaje aż do lat 80. XX w. i opisuje perypetie trzech pokoleń. Ale jest to także powieść-rzeka, gdyż portretuje też świat jako taki, wprowadza liczne wątki poboczne – w tym refleksyjne, magiczne, historyczne, filozoficzne – i zaludnia karty opowieści innymi licznymi bohaterami, których zagmatwane często losy składają się na swoiste puzzle rzeczywistości i zbiorowy portret polskiej prowincji w minionym stuleciu.

Tokarczuk nie snuje swych historii z punktu widzenia wielkich przemian, procesów historycznych, cywilizacyjnych czy politycznych. Przyjmuje perspektywę jednostkową – jej książka jest przede wszystkim opowieścią (wyraźnie zresztą noszącą stygmat feminizmu) o konkretnych osobach i w tym właśnie przejawia się siła i moc przekonywania jej narracji. Dzieje poszczególnych ludzi (a zwłaszcza kobiet!), ich uwikłania i pokrętne drogi życiowe wydają się przy tym zaskakująco prawdziwe i – co najważniejsze – autentyczne, a dzięki temu zyskują akceptację czytelnika.

Innym walorem „Prawieku” jest całościowe założenie opowieści. Tytułowy Prawiek jest co prawda prowincjonalną wsią, ale także metaforą świata. Niczym Reymontowskie Lipce stanowi przestrzeń zamkniętą, w której dzieje się wszystko: historia wkracza brutalnie, polityka weń ingeruje, zachodzą społeczne i kulturowe przemiany, ale główny nurt zdarzeń rozgrywa się w hermetycznym kręgu lokalnej społeczności pełnej tyleż typowych, co oryginalnych indywidualności ludzkich.

Tokarczuk portretuje polską prowincję inaczej niż inni polscy pisarze zajmujący się tą tematyką. Nie uprawia satyry jak Redliński (jako autor „Konopielki”), nie kultywuje nostalgii jak Myśliwski (jako autor „Kamienia na kamieniu”), nie fascynuje ją upadek tradycyjnej chłopskiej kultury i społeczne dramaty człowieka jak Kawalca (jako autora „Tańczącego jastrzębia”). Jej wieś jest tyleż realistyczna, co magiczna. Jej opowieść – tyleż psychologiczna, co symboliczna. W pewnym sensie artystyczna wizja Tokarczuk przypomina w „Prawieku” dzieła romantyków: stanowi pomieszanie realizmu i fantastyki, racjonalnego opisu i magii, jest opowieścią zakorzenioną w historii, a jednocześnie pełną fantazmatów.

Można ją, oczywiście, czytać jako historię polskiej wsi w burzliwym wieku wojen i politycznych przemian. Można ją także czytać jako przypowieść o skomplikowanych ludzkich losach. Jako powieść psychologiczną i metaforyczną jednocześnie.

Kluczem do zrozumienia „Prawieku” jest jednak mit. „Od kiedy pamiętam, chciałam napisać książkę taką jak ta. Stworzyć i opisać świat. Jest to historia świata, który jak wszystko, co żywe, rodzi się, rozwija i umiera” – powiada o „Prawieku” Tokarczuk. Mit bowiem stanowi uniwersalny wzorzec ludzkiego losu. Każda wielka powieść sięga do mitów – twierdzi pisarka – to znaczy do skarbnicy uniwersaliów. I taki jest też właśnie „Prawiek”.

Bardziej wyrafinowany czytelnik odnajdzie więc w tej książce buddyjską refleksję nad ludzkim i zwierzęcym cierpieniem, sentymentalno-romantyczny stosunek do natury, jungowską reinterpretację hiobowego cierpienia jako metaforę ludzkiego istnienia, dialog pomiędzy pascalowską i oświeceniową, racjonalną koncepcją postrzegania Boga, wreszcie pesymistyczną – gnostycką – wizję świata.

Ale nade wszystko jest to zapierająca dech w piersiach opowieść o ludzkim życiu i zmaganiu się z samym sobą, okolicznościami, moralnymi i religijnymi normami, historią. Opowieść pełna czułości dla świata, mimo jego okrucieństwa, i dla żyjących nań ludzi, którzy za wszelką cenę chcą, z rozmaitym skutkiem, nadać sens własnej egzystencji.

Uratuj mnie (Guillaume Musso)

Romans. Nie romansidło, chociaż zdania mogą być podzielone. Dużo dialogów. Ponad 300 stron, które czyta się szybko i przyjemnie. Zakochana Juliette wysiada z samolotu, który chwilę po starcie ulega katastrofie. Giną wszyscy pasażerowie. Ona też miała umrzeć. Co teraz?

Lubię literaturę przesiąkniętą metafizyką, w której życie bohatera po śmierci się nie kończy, ale u Musso nie znajdziemy nic oryginalnego. „Nie załatwione sprawy” sprowadzają zmarłych do świata żywych, a zasada determinizmu ograniczająca się tutaj do tego, że „śmierci nie można oszukać” są w literaturze i filmie „wałkowane” do znudzenia od wielu lat.  Pisarz tworząc postaci nadał im nie tylko wygląd, ale również rys charakterologiczny będący w zgodzie z podręcznikową wiedzą z dziedziny psychologii. Kiedy dodamy do tego realne miejsce akcji – Nowy Jork, które zwięźle, ale realistycznie przedstawia dzielnice Bronks, Manhattan i Brooklyn, otrzymujemy przyjemną powieść prawie dla każdego. Może być ona łatwo adoptowana jako scenariusz  filmu jakich nakręcono wiele. Jest w niej wszystko co pobudzi naszą wyobraźnię. Wzajemnie przeplatają się w niej wątki miłosne, sensacyjne, metafizyczne i filozoficzne.  Mimo to styl pisarski Musso sprawia, że trudno jest się pogubić.

Nie jestem miłośnikiem literatury, w której głównym motywem jest miłość. Mimo to  kilka książek, wśród nich „Uratuj mnie”, czytało się wyjątkowo dobrze. Recenzje i streszczenia tej książki, przekonały mnie do jej przeczytania jednak zachwyty uważam za przesadzone, chyba że były pisane przez i skierowane do miłośników tego typu literatury – romansu.

Główne postaci: Grace Costello, Juliette Beaumont, Sam Galloway, Mark Rutelli, Jodie Costello, ShakePowell

 

Śmierć Komandora

Powieść Haruki Murakamiego w dwóch tomach. Jest to jeden z niewielu pisarzy, których książki czytam jeszcze za życia ich autora. Nie jest to jakiś rodzaj perwersji lecz efekt ich kultowości. Nie bez powodu będzie zastosowanie analogii do dzieł malarskich. Jak wiadomo ich cena wzrasta z chwilą, w której rynek kolekcjonerski ma absolutną pewność, że malarz nie stworzy już niczego więcej. Najczęstszy powód jest tylko jeden – śmierć. W przypadku powieści ważniejsze wydaje się bycie na czasie. Zmieniają się język, kultura, moda … Dobrze jest więc porozmawiać z autorem powieści i wyjaśnić to co jest nie jasne lub podejrzanie zbyt oczywiste. Osobiście przy wyborze książki kieruję się innymi pobudkami.

Skoro już pozornie zaprzeczyłem sam sobie muszę się wytłumaczyć. Analogia do dzieł malarskich wynika z fabuły „Śmierci Komandora”, w której główne skrzypce grają malarz, obraz i świat idei. Czytam głównie książki, które ktoś mi wystarczająco sugestywnie poleci. W gąszczu nieprzebranej ilości współczesnej literatury potrzeba  dużo czasu aby trafić pod strzechy. Premiera tłumaczeń książek uznanego, japońskiego pisarza, w Pasłęku odbywa się w tym samym czasie co w Londynie. Lepszej zachęty nie potrzebuję.

Tradycyjnie nie będę streszczał książki. W najnowszej powieści (rok 2018) „Śmierć Komandora” (tom 1 „Pojawia się idea)  Murakami zachował swój styl, który  teraz jest bardziej subtelny. Wszystkiego co w jego literaturze było typowe jest mniej, ale wystarczająco. Posiłki są skromniejsze, drink tylko jeden, opisy seksu mniej szokujące niż w podręcznikach 5 klasy szkoły podstawowej, a świat metafizyki nie wpływa na literacką rzeczywistość bohaterów powieści (przynajmniej w I tomie). Zastosowanie jednego narratora w pierwszej osobie umożliwia czytelnikowi łatwe utożsamienie się z bohaterem, który tradycyjnie nie wyróżnia się, jak zdecydowana większość z nas, żadnymi nadludzkimi umiejętnościami. Każdy wątek powieści ma swoje tajemnice,  które w pierwszym tomie nie zostają wyjaśnione. Koniecznie trzeba więc przeczytać tom II, do którego powyższa, super krótka analiza  z pewnością nie będzie pasowała. Poczytamy zobaczymy.

 

Książka dla tych, którzy szukają oryginalnej fabuły, nietuzinkowej formy i nie stąpają nazbyt twardo po ziemi. Z początku czytanie szło mi dość niemrawo. Wchodziłem w jej klimat stopniowo. Jednym z narratorów jest tytułowy bohater o przezwisku Ptasiek (prawdziwego imienia ngidy nie poznamy). Z jego perspektywy otaczająca kilkunastoletniego Amerykanina rzeczywistość lat 30 XX wieku jest szara i prymitywna. Pasją jego stają się ptaki – najpierw gołębie a później kanarki. Z początku obawiałem się, że jego narracja będzie poradnikiem opisującym hodowlę kanarków (książkę uważam za obowiązkową dla tych co kochają ptaki). To co niezwykłe u bohatera to to jak bardzo można zatracić się w marzeniach o wolności, o lataniu, o życiu prostym, gdzie nie ma miejsca na fałsz. Bohater opisuje otaczający go świat z perspektywy „szaleńca”, ale czytelnik odbierze to po swojemu. Dla niego sny, jawa i rzeczywistość przeplatają się tracąc między sobą granice. Uwierzyłem Ptaśkowi, że był ptakiem, miał ptasią rodzinę i był tam szczęśliwy. Diagnoza jaką stawiają lekarze i z czym zgadzają się inni bohaterowie powieści to oczywiście coś z pogranicza psychozy i choroby psychicznej. Al Columbato, przyjaciel Ptaśka i drugi narrator powieści, choć sam twardo stąpa po ziemi, odbiera to inaczej. Widzi w tym szaleństwo, ale bardziej zrozumiałe niż szaleństwo II wojny światowej, w której walczy nie wiadomo o co i dlaczego. Okrucieństwo nie musi być wcale aż tak wyraźne. Jest ono w każdym człowieku, w jego złym wychowywaniu, zabijaniu zwierząt, wyśmiewaniu i pogardzie, które są treścią większości ludzi.

Na bazie książki powstał film, ponoć dobry (z nagrodą Grand Prix w Cannes  1985). Książkę można wypożyczyć w Bibliotece Publicznej w Pasłęku.

 

Cytaty:

Nikt nie wie więcej niż musi wiedzieć. Wszyscy jesteśmy zamknięci w grobach grawitacji.

W świetle prawdziwego znaczenia wszystko, co ważne, staje się trywialne, tak jak całe życie wydaje się niczym wobec śmierci.

Trudno stwierdzić, że się śpii, póki człowiek na tym się nie przyłapie.

Fruwałem z ptakami! Fruwanie było cudowne.

Jedno wiem na pewno. Życie wymyka się człowiekowi jak piskorz.

Jak marne i smutne jest jednak życie większości ludzi.

Kafka nad morzem (Haruki Murakami)

„Kafka nad morzem” jest klasyczną książką tego japońskiego pisarza. Znajdziemy w niej typowe dla tego autora motywy: opisy przygotowywania posiłków, świat kotów, tym razem muzyka klasyczna, seks i „inny świat” (tym razem – między światem żywych a umarłych).

Oprócz tradycyjnie wciągającej fabuły chciałbym zwrócić, przymierzającym się do jej przeczytania, na dwa ciekawe aspekty. Pierwszy dotyczy narratora, a właściwie narratorów, gdyż jest ich dwóch. Jednym jest główny bohater opowiadający swoją historię w pierwszej osobie, a drugi (autor) opisuje wydarzenia w trzeciej osobie (od pewnego momentu powieści). Kolejny aspekt dotyczy historii śmierci studenta w trakcie studenckich zamieszek.

Nie jest on bohaterem książki ale ma wielki wpływ na całą historię, a właściwie na wszystkie przedstawione przez autora postaci. Murakami w ten literacki sposób wplótł epizod z własnych przeżyć, których doświadczył w czasie studiów. Jak czytać książkę wiedząc, że prawda kreuje wyobraźnię?

Najpóźniej około setnej strony książka wciąga całkowicie.

Bohaterowie: Kafka Tamura (15 lat), pan Nakata (staruszek, analfabeta, rozmawia z kotami), pani Saeki,   Öshima, Hoshino, Sakura, postaci z innego świata (pułkownik Sanders – ten od KFC ale z innym duchem, Johnny Walker – ten od whisky).

Tortilla Flat (Steinbeck)

„Tortilla Flat” to książka, którą umieszczam na krótkiej liście najlepszych książek jakie czytałem. Czyta się ją szybko, przyjemnie i dobrze jest mieć ją w swojej bibliotece.

Bohaterami powieści są kloszardzi żyjący w biednej dzielnicy o nazwie Tortila Flat kalifornijskiego miasteczka Monterey. Danny i jego przyjaciele: Pilon, Pablo, Jezus Maria, Wielki Joe, Pirat  i  inni o śniadej cerze to w lokalnej gwarze tzw. paisanos, czyli mieszańcy krwi hiszpańskiej, indiańskiej, meksykańskej i ras europejskich – jak opisuje ich autor. Całymi dniami rozmyślają nad „zdobyciem” pieniędzy na galon taniego wina czy pomocy komuś kto jest w jeszcze większych tarapatach niż oni. 

Mają swoje własne zasady moralne i filozofię życia, których elementem jest przestrzeganie niepisanego kodeksu honorowego wymyślanego odpowiednio do zaistniałej sytuacji. Życie w tej grupie wydaje się beztroskie, a nawet zabawne. Tak przynajmniej wygląda to dla czytających tę książkę.

Dla kogoś kto nie miał styczności z takim światem będzie czymś odkrywczym, wręcz trudnym do uwierzenia, że opisane historie nie są tylko fantazją pisarza. To po prostu czysty realizm. Danny wraz z kumplami to „bliscy krewni” polskich żuli (polskie określenie kloszarda) spod sklepu czekających na „kierownika, który wspomoże 50 groszami zakup flaszki taniego wina”. Czytając powieść i stosując odniesienie do swojej rzeczywistości odnajdujemy naszych Dannych, Pilonów czy Piratów. Filozoficzne rozważania przy „obalaniu” kolejnej flaszki w krzakach są prawdopodobnie na całym świecie takie same. Dlaczego kradzież kury może wyjść okradzionemu na dobre, albo czemu kobiecie lepiej nie dawać prezentów to tematy, nad którymi zawsze warto rozmyślać. No cóż, to prawo jednak przysługuje tym, którzy nic lepszego nie mają i nie chcą mieć, do roboty.

Książka „Tortilla Flat”, jej styl pełny zabawnych, a przy tym filozoficznie poważnych analiz moralności paisanos przedstawiła światu pisarza wybitnego, który w 1962 roku otrzyma literacką Nagrodę Nobla. Zostanie też wybrana, nie tylko przeze mnie, do kolekcji arcydzieł literackich .

Kilka cytatów:

Dziwne jak na trzeźwo upijali się tego wieczoru. Dopiero po trzech godzinach zaśpiewali pierwszą nieprzyzwoitą piosenkę, a jeszcze o wiele później myśli ich powędrowały ku kobietom lekkiego prowadzenia.

Którejś chłodniejszej nocy Wielki Joe próbował pożyczyć psa do ogrzania nóg i został pogryziony, gdyż psy Pirata nie były do pożyczki.